У 1390 годзе крыжакі спалілі горад у даліне Паяўты, а жыхары адышлі на пагорак. Ніхто не адбудаваў яго — таму ён дагэтуль там.
Кернаве стаіць на правым беразе Нярыс, за трыццаць пяць кіламетраў на паўночны захад ад Вільні: пяць гарадзішчаў у шэраг над шырокай далінай. У XIII стагоддзі тут была першая сталіца Літвы — сядзіба вялікіх князёў і знак дзяржавы, яшчэ паганскай. Пісьмовыя крыніцы называюць яе ў 1279 годзе, калі крыжакі аблажылі двор вялікага князя Трайдзеніса.
У 1390 годзе, падчас грамадзянскай вайны, войска ордэна спаліла горад у даліне Паяўты разам з замкам. Тыя, хто ацалеў, перабраліся ўгору, на пагорак, а даліну пакінулі ў спакоі. За стагоддзі рака намыла глей, і зямля ператварылася ў мокры торф.
Торф не прапускае паветра, а без паветра амаль нішто не гніе. Дрэва, скура, тканіна, планіроўка вуліц — усё засталося там, дзе ўпала. Археолагі завуць Кернаве літоўскай Трояй, і параўнанне не пра драму, а пра глыбіню: пласты цэлага горада, запячатаныя і ні разу не забудаваныя.
Тым, што катастрофа абярнулася спосабам захавання. Горад, адбудаваны шэсць разоў, расказаў бы куды менш. Сярод знаходак — медгрында, драўляная дарога, пракладзеная пад вадой паміж IV і VII стагоддзямі: хто ведаў шлях, той праходзіў, хто не ведаў — не. Раскопкі ідуць тут штогод з 1979-га і дагэтуль не скончаныя.
Kernavės archeologinės vietovės muziejus — Kerniaus g. 4A, Кернаве. Тры залы расказваюць пра саму мясцовасць, пра дагісторыю і пра XIII–XIV стагоддзі; гарадзішчы — звонку, вольна даступныя, за некалькі хвілін хады. Запаведнік пад дзяржаўнай аховай з 1989 года, а ў 2004-м мясцовасць увайшла ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У апошнюю нядзелю кожнага месяца пастаянная экспазіцыя бясплатная.
Дзе ўбачыць ужывую: Kernavės archeologinės vietovės muziejus · Kernavė