Маленькае палатно — усяго 45 на 34 сантыметры — а ў ім змяшчаецца цэлая віленская вясна: дзяўчына, вербы і святло Вербнай нядзелі.
Канутас Русецкас вучыўся ў Вільні, Парыжы і Рыме — і вярнуўся дадому з позіркам італьянскіх рамантыкаў. Толькі героямі яго карцін сталі не антычныя багі, а простыя людзі Літвы: жняі, сялянкі, гараджанкі.
«Літоўку з вербамі» Русецкас напісаў у 1847 годзе ў Вільні, каля касцёла Дзевы Марыі Суцяшыцелькі на вуліцы Savičiaus (Savičiaus g.). Дзяўчына ў светлым адзенні трымае вербы — тыя самыя знакамітыя віленскія вербы, якія дагэтуль пляцуць толькі тут і нідзе больш у свеце.
Кампазіцыя простая, як ікона: постаць у профіль, мяккі сілуэт, спакойны крок. Эпоха рамантызму ідэалізавала народ — і Русецкас напісаў сваю літоўку амаль як святую, толькі замест німба — пучок вясновых верб.
У сярэдзіне XIX стагоддзя, калі імя Літвы сціралася з мап, такі вобраз быў ціхай заявай: вось нашы людзі, нашы звычаі, нашы святы. З часам «Літоўка з вербамі» стала адной з самых пазнавальных літоўскіх карцін — яе знойдзеш у падручніках, на паштоўках, на плакатах.
Самае дзіўнае — карціна жывая і сёння: кожную Вербную нядзелю на вуліцах Вільні паўтараецца тая самая сцэна, людзі нясуць вербы. Палатну амаль дзвесце гадоў, а яно ўсё яшчэ пра нас.
Арыгінал захоўваецца ў Віленскай карціннай галерэі (палац Хадкевічаў, Didžioji g. 4) — філіяле Літоўскага нацыянальнага мастацкага музея, сярод іншых твораў віленскага мастацтва XIX стагоддзя.
А ў апошнюю нядзелю кожнага месяца ўваход у пастаянную экспазіцыю бясплатны.